Arda artık vcd den çizgi flm seyretmeye başladı. Gerçi henüz sadece 2 tane favori cd miz var. Bütün gün " Winny the Pooh " ve " Sevimli Dinozor " seyrediliyor. Ama olsun bu da geçer diyerek sabrediyorum. İşte Arda çizgi film seyrederken

ARDA BERBERDE

Oğluşum artık uslu uslu babasının berberinde saç traşı oluyor.

PUDING İŞTE BÖÖÖÖLE YENİR

İLK ÖĞRETMENİMİZ ANNEMİZ

Öğretmenler haftamız kutlu olsun. Her özel günde ve haftada olduğu gibi yine öğretmenlerimizi 24 Kasım'da hatırlayacağız. Gerçi o gün bile hatırlamayanlar vardır ama.....
Doğumumuzdan ölümümüze kadar hep öğreniriz . Her alanda her konuda yeni birşeyler öğreniriz. Bizim gelişmemizi sağlayan bu öğretileri öğretenlere ne kadar çok şey borçluyuz hiç düşündünüz mü ? Ama benim kendi kendime öğrendiğim şeyler de var diyenler olabilir. Bu kendi kendine öğrenilen şeylere ait kaynakları yazan, bizlere ulaşmasını sağlayanlar da öğretmenler değil midir ? İlla ki okuduğumuz okullardaki öğretmenler midir bizim öğretmenlerimiz ?
İlk öğretmenimiz annemizdir. Uyumayı , yürümeyi, yemek yemeyi, konuşmayı, gülmeyi, vb. bir çok şeyi annelerimizden öğreniyoruz. Sonra okul çağına gelince başka öğretmenler hayatımıza giriyor ve bu böyle devam edip gidiyor. Yüzlerce hatta binlerce öğrenci okutup eğitip yetiştiren öğretmenlerimiz, hiçbirimizin adını unutmaz. Hatta okul numaramızı bile. Biz kaç öğretmenimizin adını hatırlıyoruz ki. Bence bu haksızlık. Sadece özel günlerde onları hatırlamak çok büyük haksızlık. Bu gündebile hatırlamamak ise bence çok ayıp.
Teknolojinin bu kadar ilerlediği bir çağda artık kimseye ulaşamamak mümkün değil. Belki bir öğretmenimizi huzur evinde bulacağız, belk hasta yatağında , belki de iadealistliği elden bırakmayarak hala eğitmenlikte.
Öyleyse ne duruyoruz haydi önce ilk öğretmenimizden başlayarak ulaşabildiğimiz tüm öğretmenlerimizi bulalım. Bu özel günde onlara ayıracağımız birkaç saatle emeklerinin boşa gitmediğini gösterelim. Göreceksiniz gerisi gelecektir.
Tüm annelerin, babaların ve öğretmenlerin öğretmenler günü kutlu olsun.

22.11.2007

SEVGİ

Yatağına yattığında saat sabahın 3'üydü. Ama yine de uyuyamıyordu. Sağa dönüyor olmuyor, sola dönüyor olmuyor, bir türlü gözüne uyku girmiyordu. Bu kadar mı zordu sevdiğine " seni seviyorum " diyebilmek kalbini açabilmek. Sevdiğiyle bir ömrü birlikte geçirmek istediğini söyleyebilmek bu kadar mı zordu ? Ya reddederse olmaz derse? O zaman ne olacaktı ? Pişman mı olacaktı, küçük mü düşecekti ? Küçücük yüreği bir kuş gibi çırpınıyor, kafasında bir sürü düşünce koşturuyor.... Keşkeler, sonradan yaşanacak pişmanlıklar, böyle mi yapsam, şöyle mi desemler köşe kapmaca oynuyorlardı.

Allahım ne zordu duyguları ifade edeblmek, söze dökebilmek. Oysa bugüne kadar ne çok şey için sevgisini dile getirmişti. " Bu yazarı çok severim ifadesi anlatımı mükemmeldir"
" Aaa bak şu restaurantın balıkları çok lezizdir. Ortamını da çok severim"
" Ben çocukları severim ne şirin şeylerdir" Evet daha yüzlerce kez, yüzlerce şey için sevgisini dile getirmişti. Ama neden O'nun için sevdiğini söyleyemiyordu. O'na seni seviyorum, sen benim aşkımsın diyeblmek için neden bunca iç sıkıntısı çekiyordu. Anlamıyordu anlayamıyordu... Geç kalmaktan korkuyordu. Bu düşünceler içinde ne zaman uykuya daldığını anımsamıyordu. Başucunda çalan telefonun sesini hayal meyal fark ederek uykulu bir sesle açtı. Saat öğlene geliyordu ve karşısında sevgi dolu fakat ürkek bir ses vardı. " Seni seviyorum" diyordu.
" Uzun zamandır sana söylemek istiyordum ama çekiniyordum. Karşılıksız olmasından çekiniyordum" diyordu. Allahım rüya mıydı ? Günler geceler boyu düşünüp de söyleyemediği şu iki cümle şimdi telefonu öbür ucundan kendisine söyleniyordu. Seviyor seviliyordu bundan büyük mutluluk huzur var mıydı ? Geç kalmadan, pişmanlıklar yaşamadan şimdi bu iki insan mutlu yuvalarında çocuklarına " seni seviyorum" demenin güzelliğini anlatıyorlar.

Sevgi paylaşılırsa güzeldir. Sevgi mutluluktur. Sevgimizi göstermekten, söylemekten kaçtığımız her an yaşamımızdan yitirdiğimizdir. Sevelim, sevgimizi paylaşalım.

Hepimiz hayatımızda yaşadıklarımız için bazı bedeller öderiz. Bu bedellerden bir kısmı ödenmeye değer. Bir kısmı ise belimizi büker. Yaptıklarımızın, değer yargılarımızın, kararlarımızın bir faturası illaki olmak zorunda. Bu faturalar kimi zaman borç gibi ödenmek zorundadır, kimi zaman da alacak bakiyesi gibi kazançlarımız olur. Önemli olan neyi ödüyorum ve ne kazanmışımın cevaplarını verebilmek. Verebiliyorsak eğer bu bedeller ödenmeye değmiştir. Ama yok veremiyorsak işte o zaman iç hesaplaşma başlar.

Hayatın bize ne getireceğini bilemeyiz desek de aslında bizi haberdar eden olaylar yaşarız. Ama o zaman içinde bulunduğumuz koşullar bizi karar vermeye zorlar. O karar anında yanlışlığını veya doğruluğunu hesaplayacak vaktimiz ve lüksümüz olmayabilir.Zaten hayatımızı da hesaplarla yaşayamayız. Gün gelir boşver inceldiği yerden kopsun, koptuğu yerden bağlarız deriz. Gün gelir günlerce düşünür, taşınır, danışır en doğrusu neyse onu yapmaya çabalarız. O anda bilebilir miyiz en doğrusu nedir ? Yaşadıkça görür, meyvalarını vermeye yada bedellerini ödemeye başladıkça anlarız kararlarımızın doğruluğunu veya yanlışlığını.

Orta yol bulmak gerek derim ben.Ne ince hesaplar ne de boşvermişlikler.Biraz mantık biraz da hislerimizle kolaylaştırabilmeliyiz hayatımızı. Yaşadığımız hayat bedel ödemeye değer mi ? Deper ise ağır bedeller ödemek zorunda kalmayacağımız, hanemize hep alacak bakiye işleyecek bedeller ödemek dileğiyle.....

Minicik bir yüreğin çırpıntısı, yumuşacık süt kokulu bir tenin teması .....Bir meleğin huzur dolu uyuyuşu.... Kelimeler yeter mi bu sevgiyi, bu bağı anlatmaya . Görmek, yaşamak ve hissetmek gerek.

Eciş ve Arda

Temmuz 2005