HAYAT BEDEL ÖDEMEYE DEĞER Mİ ?

Hepimiz hayatımızda yaşadıklarımız için bazı bedeller öderiz. Bu bedellerden bir kısmı ödenmeye değer. Bir kısmı ise belimizi büker. Yaptıklarımızın, değer yargılarımızın, kararlarımızın bir faturası illaki olmak zorunda. Bu faturalar kimi zaman borç gibi ödenmek zorundadır, kimi zaman da alacak bakiyesi gibi kazançlarımız olur. Önemli olan neyi ödüyorum ve ne kazanmışımın cevaplarını verebilmek. Verebiliyorsak eğer bu bedeller ödenmeye değmiştir. Ama yok veremiyorsak işte o zaman iç hesaplaşma başlar. Hayatın bize ne getireceğini bilemeyiz desek de aslında bizi haberdar eden olaylar yaşarız. Ama o zaman içinde bulunduğumuz koşullar bizi karar vermeye zorlar. O karar anında yanlışlığını veya doğruluğunu hesaplayacak vaktimiz ve lüksümüz olmayabilir.Zaten hayatımızı da hesaplarla yaşayamayız. Gün gelir boşver inceldiği yerden kopsun, koptuğu yerden bağlarız deriz. Gün gelir günlerce düşünür, taşınır, danışır en doğrusu neyse onu yapmaya çabalarız. O anda bilebilir miyiz en doğrusu nedir ? Yaşadıkça görür, meyvalarını vermeye yada bedellerini ödemeye başladıkça anlarız kararlarımızın doğruluğunu veya yanlışlığını. Orta yol bulmak gerek derim ben.Ne ince hesaplar ne de boşvermişlikler.Biraz mantık biraz da hislerimizle kolaylaştırabilmeliyiz hayatımızı. Yaşadığımız hayat bedel ödemeye değer mi ? Değer ise ağır bedeller ödemek zorunda kalmayacağımız, hanemize hep alacak bakiye işleyecek bedeller ödemek dileğiyle.... Sibel Öztürk-Ağustos 2013

MUTLU ANILARDAN KAÇILIR MI ? EVET BEN KAÇTIM !

Arkama attığım, beynimin en ücra köşesindeki arşive gönderdiğim , hatırlamak istemediğim ne kadar güzel anım var ise bugün görüşe çıkardım. Bir daha asla yaşayamayacağım diye düşünmek bile istemediğim tüm güzel anılarım. Mutlu olduğum tüm zamanları sırf bir daha geri gelmeyecekler diye kıskançlık ve kızgınlıkla hatırladığım hatıralarım. Sırf , sensiz kaldığım için kızdığım sokaklar, kaldırımlar, parke taşları.. Sırf sen yoksun diye , uçabildikleri için kızdığım martılar , kıskançlıkla izlediğim elele yürüyen sevgililer . Hepinizi aldım çıkarttım dışarıya. Hesaplaşma günü. Karış karış, adım adım gezdim bugün anılarımı. Kaçtığım ne varsa.... Korktuğum ne varsa... Mutlu günlerimi hatırlayıp da üzüldüğüm ne varsa, neresi varsa üstüne gittim bugün. Mutlu anılarım artık beni üzemeyecek. Yendim onları. Çok rahatladım. Hiçbir şey almasam da her mağazaya girdim. Bir şey yiyip içmesem de her cafede oturdum. Her sokağına girip çıktım , derin derin nefes alıp içime çektim hala kömür kokan havasını . Her köşe başındaki çiçekçiden çiçek aldım senin yaptığın gibi. Dünya varmış. Mutlu anılarım, hatırlamak istemediğim güzel hatıralarım artık beni üzemeyecekler. Ve ben artık orada nefes alabiliyorum. Yendim seni egom. Sibel Öztürk -Mayıs 2013

ELBETTE

Candan Erçetin'in şarkısında dediği gibi ;

Elbette bazen çiçek açıp, bazen solacağım
Elbette bazen hızla gidip, bazen duracağım

Ama şimdi çiçek açma zamanı, şimdi hızla gitme zamanı, şimdi varolma zamanı.

Yok etmeye çalışanların inadına buradayım ve ayaktayım deme zamanı. İnadına başarmanın ve yaşamanın zamanı. Çok uğraştınız. Yıllarca elbirliği ile beni yoketmeye çabaladınız. Bunları anlamak ve gerçeği görerek gözümün açılması için birilerinin gerçek anlamda fedakarlık yapması gerekiyordu. Bunu yapan da Birol 'um oldu.

Gidişinle ayyuka çıkan, benim görmediğim yada görmek istemediğim davranışlar gözüme gözüme girdi. Bu kadar abartmayacak, bu kadar canımı yakmayacaktınız. Gerçi sizlere çok teşekkür ederim. İyi ki bana hayatım en zor günlerini yaşarken , yaşam savaşı verirken eziyet ettiniz beni hergün öldürdünüz de gözüm açıldı.

Bir arkadaşım bana " hiçbir iyilik cezasız kalmaz" demişti. İyilik yaptığınız kişilere göre değişir bu. Ben size yaptığım iyiliklerin cezasını da çektim, bedelini de ödedim. Şimdi artık küllerimden yeniden doğdum ve canım oğlumla birlikte umuda doğru yola çıktım. Fırtına dindi, güneş bizi ısıtıyor ve ışıtıyor artık.

ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN

Bugün 10 Mayıs Anneler günü. Öncelikle tüm annelerin anneler gününü kutluyor , evlatları ile mutlu, huzurlu, sağlıklı ömürler geçirmelerini yürekten diliyorum.

Bu seneki anneler günüm baştan sona duygu sağnağıydı. Hüzünlü, sevinçli, heyecanlı..... O kadar çok duyguyu bir arada yaşadım ki . Geçmiş yıllarda ; Birol'um ve Arda'm ellerinde hediye paketi ile beni öperek uyandırırlar ve anneler günmü kutlarlardı. Acemice hazırlanan dünyanın en lezzetli kahvaltı sofrasında ise kırmızı güllerim hiç eksik olmazdı aşkınm benim. Ancak bu yıl sensiz bir anneler günü sabahına uyandım birtanem. Sanırım Arda birşeyler hissetti . Bu yüzden bir enerji, bir neşe, bir muzurluk anlatamam. Yavrum benim senin annen olduğum için o kadar gururluyum ki. Beni nasıl da neşelendiriyorsun.

Kardeşlerimle birlikte kalabalık bir kahvaltıdan sonra Arda'mın yıl sonu okul gösterisi için Halis Kurtça Kültür Merkezine gittik. Muhteşem ötesi bir gösteriydi. Tarifi imkansız bir mutluluk. Birol'umun da bizimle orada olduğunu ve oğlu ile nasıl gururlandığını taaa içimde hissettim.

Seninle gurur duyuyorum oğlum. Bana anneliği tatttırdığın için, anne olmanın ne kadar özel olduğunu bana öğrettiğin ve yetersiz kaldığım zamanlarda bana gösterdiğin olgunluk için sana çok çok teşekkür ediyorum.

SENİ ÇOK SEVİYORUM CANIM OĞLUM

ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN

Bugün 10 Mayıs Anneler günü. Öncelikle tüm annelerin anneler gününü kutluyor , evlatları ile mutlu, huzurlu, sağlıklı ömürler geçirmelerini yürekten diliyorum.

Bu seneki anneler günüm baştan sona duygu sağnağıydı. Hüzünlü, sevinçli, heyecanlı..... O kadar çok duyguyu bir arada yaşadım ki . Geçmiş yıllarda ; Birol'um ve Arda'm ellerinde hediye paketi ile beni öperek uyandırırlar ve anneler günmü kutlarlardı. Acemice hazırlanan dünyanın en lezzetli kahvaltı sofrasında ise kırmızı güllerim hiç eksik olmazdı aşkınm benim. Ancak bu yıl sensiz bir anneler günü sabahına uyandım birtanem. Sanırım Arda birşeyler hissetti . Bu yüzden bir enerji, bir neşe, bir muzurluk anlatamam. Yavrum benim senin annen olduğum için o kadar gururluyum ki. Beni nasıl da neşelendiriyorsun. Kardeşlerimle birlikte kalabalık bir kahvaltıdan sonra Arda'mın yıl sonu okul gösterisi için Halis Kurtça Kültür Merkezine gittik. Muhteşem ötesi bir gösteriydi. Tarifi imkansız bir mutluluk. Birol'umun da bizimle orada olduğunu ve oğlu ile nasıl gururlandığını taaa içimde hissettim.

Seninle gurur duyuyorum oğlum.

Bana anneliği tatttırdığın için, anne olmanın ne kadar özel olduğunu bana öğrettiğin ve yetersiz kaldığım zamanlarda bana gösterdiğin olgunluk için sana çok çok teşekkür ediyorum.

SENİ ÇOK SEVİYORUM CANIM OĞLUM

YENİDEN MERHABA,

1 yıl aradan sonra yeniden merhaba. Evet tam 1 yıl olmuş incilerimi dizmeyeli. Çok özlemişim.....

Geçen bu zaman zarfında o kadar çok olay , o kadar çok değişiklik yaşadık ki. Hem de köklü değişiklikler . Ve ben zamanın neresinde olduğumu , neden var olduğumu bilmiyorum.

Nisan 2008 de ben tekrar iş hayatına dönerken, canım Arda'm da okullu oldu. 3 yıl aradan sonra tekrar iş hayatına dönmek, özellikle hiç düşünmediğim halde banka sektörüne dönmek gerçekten çok zor oldu. Herşeyi unutmuşum. Yönetici olarak değil de sanki acemi bir stajyer gibiydim ilk birkaç ay. Canım oğlumdan ayrı kalmak da cabası. Yeni bir düzen kurmak çok kolay olmadı. Babamız canımız Birol'umuz kendi isteği ile işten ayrılıp hayatta en çok istediği işi yapmaya karar verdi.Ocak 2008 den itibaren home office çalışarak borsanin içine daldı. Ben tekrar sosyal hayatımı ve ekonomik özgürlüğümü kazandım. Arda da artık 3 yaşın getirdiği değişiklikler nedeni ile kendisi için çok faydalı ve aktiviteli , yaşıtları ilr birlikte olduğu Deniz Anaokulu'na başladı. Herkes istediği hayatı sürüyordu. Bu arada yeni bir ev bakmaya başlamıştık ve Ekim ayında istediğimiz gibi bir ev bulup ( isteklerimiz daha çok Arda'mızın menfaatine göreydi tabii ki ) 29 Ekim günü yeni evimize taşındık.

Herşey o kadar güzel ve o kadar rayında gidiyordu ki ta ki Arda'mızın ameliyatına kadar. Bütün bir yaz boyu çektiğimiz kulak ağrısı ve hastalıklardan sonra , farklı doktorların da aynı teşhisi koymaları sonucu oğlumuzu ameliyat ettirmeye karar verdik. Kulaklarına tüp takılacak ve geniz eti alınacaktı.

20 Aralık 2008 Cumartesi günü çok başarılı bir ameliyat geçirdik. Sadece narkozdan uyanmamız biraz zor olmuştu. Aynı günün akşam üzeri evimize geldik Herşey yine yolunda gitmişti. Pazar sabahı güzel bir kış gününe uyanmış ve neşeli bir sabah geçirmiştik. Anneannemiz de bizdeydi. Arda'ya geçmiş olsun için misafirlerimiz geldi gün boyu. Çok yorulmuştuk ama herşey yolundaydı, Arda'mız sağlıklıydı. Ve o gece 21 Aralık'ı 22 Aralık'a bağlayan gece satt 00:10 da hayat durdu.

Birol'um beni ve Arda'yı bıraktı gitti. Çok yalvardım, çok uğraştım , çok kızdım ama geri gelmedi.

O şimdi fiziken bizim aramızda değil. Benim bunu idrak etmemin mümkünü yokken Arda'ma babamızı birdaha göremeyeceğimizi anlatmak ve onun verdiği tepkilere gögüs gerebilmek o kadar zor ki. Bunlara dayanabildiğime ve hala ayakta kalabildiğime çok şaşırıyorum. Herkes bana sen çok güçlü bir kadınsın diyor. Bilemiyorum gücüm var mı .

ŞİMDİ OKULLU OLDUK

Sabah çok sessiz olmaya özen göstersem de oğluşum sesimi duydu ve kalktııııııı.... veeeee ağlamaya başladı. " Gitmeeeee " :(((((

Benim zaten gözyaşım kirpiğimin ucunda hazır bekliyor çağlamak için.

" Ama sen de okula gideceksin annecim. Bak çantan hazır, kıyafetlerin burada"

" Heyyyyy yaşasın. Sen cici bi annesin güle güle "

Nasıl yani ??? Bu kadar çabuk mu satıldım. Aman ağlayıp üzülmesin de.

Ben çıkıp gittim. 1 saat sonra babamızı aradığımda oğluşumuzun arkasına bile bakmadan okulundan içeriye daldığını ,beklemesine bile gerek kalmadığını bu yüzden eve döndüğünü söyledi. Bu durumda bana okulu taciz etme görevi düşüyordu. 3-4 kere aramışımdır. Herşeyin yolunda olduğunu işittikçe de daha rahatladım tabii.

Akşam çıkış saatinde ise kıyamet kopararak , ağlayarak almış babamız Arda'mızı. Hatta ikna edebilmek için Nautulius'a götürmek zorunda kalmış.

Eve geldiğimde koltuğa uzanmış miniminnacık olmuş gözlerle bana gülümsüyordu. Yemeği zor bela yiyip saat 9 olmadan da tabiri caizse sızdı.

Öğretmeni de davranışları ile ilgili çok güzel notlar gönderince de benim içim çok rahatladı.

Umarım bundan sonraki günlerimiz de ilk günün kolaylığı ve rahatlığı gibi geçer.

BÜYÜK GÜN

Yarın çok özel ve değişik bir gün. Aslında şu son 3 günümüz çok değişikti ancak canım oğlum yarın okula başlıyor. Çok cici ve uzun araştırmalardan sonra içimize sinen bir yuva bulduk ve hafta sonu kaydımızı yaptırdık. Bugün de eşyalarımızı , çantamızı hazırladık. Maalesef ben işde olacağım için yarın oğluşumu babası götürecek okuluna. İlk gün aslında ben de yanında olmak isterdim ama ne yapalım.

Yarın için her ikisine de iyi şanslar dilemekten başka yapabileceğim bir şey yok.

Hepimize iyi şanslar.

ARDA'MA MEKTUP

Birtanecik meleğim,

Bundan tam 3 yıl önce 18.04.2005 tarihinde sen daha henüz karnımdayken iş hayatımdan ayrıldım. 1 ay sonra da sen dünyaya geldin. Hayatımın en büyük değişimini yaşarken, minicik seni büyütmenin verdiği heyecan ve mutlulukla yaşamımda bir dönüm noktası oldun. Artık herşey senin içindi. Senin için uyuyor, senin için yemek yiyor hatta senin için nefes alıyordum. Hayat çok başkaydı artık. Hayatımın odak noktasıydın.

Şimdiyse yani tam 3 yıl sonra hayatımda yine büyük bir değişiklik, bir dönüm noktası oldu. Bugün tekrar iş hayatına döndüm ve ilk kez senden bu kadar uzak kaldım. O kadar karmaşık duygular içindeyim ki...... İş hayatını çok özlemişim ama bu arada ev ortamının rahatlığına alışmışım.

Güne seninle başlamak, kandırmacalarla sana kahvaltı ettirmeye çalışmak , bugün seni nereye götürsem de eğlendirsem diye planlar yapmak ne kadar kıymetliymiş meğer.

Seni inanılmaz özledim boğazım hep düğüm düğüm, gözlerim hep dolu doluydu. Akşam olmasını iple çektim. Zaman zaman ah bir uyusa da biraz nefes alsam, kendime vakit ayırsam ya da çok yapıştık birbirimize braz ayrı kalmamız gerekiyor diye düşündüğüm için kendime kızdım.

Kısacası duygu fırtınası yaşadım. Vicdan muhasebesi yaptım.

Ama şu karara vardım : Nasıl 3 yıl önce senin için, seni büyütebilmek için hayatımı değiştirip işimden ayrıldıysam, yine senin için, daha iyi yetişebilmen ve seninle daha kaliteli zaman geçirebilmek için işime tekrar geri döndüm. Bu düşünce beni biraz olsun rahatlattı.

Hele bir de beni pek aramadığın ( en azından baban öyle söylüyor ), eğlenceli bir gün geçirdiğin için sırtladığım duygu yükü daha da hafifledi. Bir de okula başlayıp orada mutlu olabilirsen o zaman senin adına bir sıkıntım kalmayacak.

Gene seni çok özleyeceğim, gene gündüzleri kokun burnumda tütecek ama zamanla buna da alışacağım. Arıtık yaşıtlarınla daha fazla vakit geçirmenin , benim sana öğrettiklerimin dışında daha farklı şeyler öğrenmenin zamanı geldi.

Seni herşeyden ama herşeyden çok seven annen.

UMUT

Hayatta herşey bizim istediğimiz gibi gitmiyor.Kim bilebilir ki en kısa zamanımız olan yarınımızda neler yaşayacağımızı.10 yıl sonrasına dair planlar yapıp hayaller kuruyoruz. Gerçekleşmediği zaman da hayatın bize karşı ne kadar acımasız olduğunu düşünüp çoğu zaman kahrediyor, ağlayıp isyan ediyoruz kendimize , bu hayata.

Bazı şeylerin kader olduğunu, bizim de hatalarımız olduğunu, belki de elde edemediklerimizin ve kaybettiklerimizin sorumlusunun hayat değil de kendimiz olduğunu bilmiyor muyuz acaba ?

Bir çoğumuz şapkayı çıkarıpta önümüze koymaya nedense cesaret edemiyoruz. Gerçeklerden, kendimizle yüzleşmekten mi korkuyoruz acaba ?

Her gece yeni bir güne açılan bir kapı aslında. Bunu ne kadar biliyor ve ne kadar değerlendiriyoruz.Hayatımızın ne kadarını isteyerek , herşeyiyle, acısıyla tatlısıyla kabullenip tat almaya çalışıyoruz ?

Dedim ya hayat her zaman istediğimiz gibi gitmiyor. Bunu 7'den 70'e hepimiz yaşıyoruz.

Mutlu edeni bulmak, sevgi dolu hayatlara başlamak zorundayız. Her kötü olarak yaşadığımızı varsaydığımız olay yada olayların arkasında bizi bekleyen güzellikleri görelim.

Her gecenin ardından bir sabah, her karakışın ardından ılık bir bahar, geldiğini unutmayalım. Kendimizi ve hayatı sevelim.

Sevgiyle kalın...

RÜZGAR VE AĞAÇ

Yemyeşil bir vadinin ortasında tüm heybeti ve ihtişamı ile, dalları göğe doğru uzanan , her mevsim yaprakları ile kuşları ve kelebekleri kıskandıran bir ağaç varmış.

Ne fırtınalar ne rüzgarlar görmüş bu ağaç. Ama inadına tutunmuş kökleri toprağa, inadına dalları uzanmış göğün mavisine. Hiçbir şey onu küstüremiyor, yıkamıyormuş. Yazın sıcağında kalın dalları ile kuşlara sincaplara ev, yeşilin birbirinden güzel tonundaki yaprakları ile yazın sıcağında koruyucu oluyormuş. Sonbaharda kırmızının, sarının, turuncunun tonları ile ressamlara,şairlere, aşıklara ilham veriyormuş.

Gel gelelim ki rüzgar bu işe bozuluyormuş. Öyle ya şimdiye kadar hiçbir ağaç, hiçbir ot, çimen rüzgara karşı gelememiş, ona direnememiş. Bir tek bu ağaç dışında.....

Sonbahar gelmiş, mevsimin renkleri değişmiş. Tabi bizim ağacın da... Kışa hazırlanıyormuş gövdesiyle, dallarıyla, köküyle, yaprağıyla.... Rüzgar sinsi sinsi gelmiş. Önce birkaç yaprağı düşmüş. Ama ağaç üzülmemiş. Öyle ya bu yaşlanmış yapraklar gidecek yerine tazeleri tomurcuklanacak.

Ancak rüzgar bu sefer kararlıymış, yenecekmiş ağacın iradesini, dayanıklılığını. Yavaş yavaş gelip aniden şiddetini arttırmış. Ağaç ne olduğunu şaşırmış, bir anda çırılçıplak kalmış. Tamam kaçınılmaz son bu ama bu kadar çabuk mu ? Bu kadar hızlı mı ?

Rüzgarsa şiddetini arttırdıkça arttırmış. Ağacın dayanacak gücü kalmamış ve masmavi göğe uzanan o ihtişamlı dalları kırılıvermiş. Ağaç şaşkın, ağaç üzgün, ağaç çaresiz.

Rüzgar mutlu, amacına ulaştı.

Ancak ağaç küskün bir daha ne yeşerebilmiş, ne çiçeklenmiş ne de yapraklanmış. Zayıflayan gövdesi ve kırık dalları ile mutsuz. Bir başına kalakalmış. Öyle ya yaprakları olmayan, dalları kırık bir ağacı kuşlar böcekler ne yapsın ?

Rüzgarsa şaşkın. Bu kadarını beklemiyor. Rüzgar pişman. Ağaç küskün.

Rüzgar ağaçtan binbir kere özür dilemiş. Bir daha bu kadar hoyrat olmayacak hatta ona hiç esmeyecek, hadi tekrar canlan, tekrar yeşer hadi ne olur diye yalvarmış.

Ama nafile . Rüzgar özür dilese de dal kırılmış bir kere......

Sibel Öztürk
Şubat 2008

KİTAP YORUMU

Bugün Arda'm ve babası jetonlu arabalara binerken ben de fırsattan istifade bir kitabevinde kitapları inceliyordum. Üstün Dökmen'in bir kitabını buldum ve sayfalarını karıştırdım. Kendisi zaten ilgimi çeken bir yazar, doktor, eğitmen ,vs. olduğu için kitapta yazdıkları da çok ilginçti. Özellikle biz anneleri ilgilendiren birkaç şeyi paylaşmak istedim.

Bir bölümünde şöyle diyordu : " Arabayı fazla gaz, çocuğu fazla laf boğar "

Çalışmayan bir arabanın gaz pedalına sürekli basarsanız arabayı boğarsanız. Bunu yapmayacağınız için kaputu açıp motora bir bakarsınız gerekirse tamirci çağırırsınız. O halde çocuğunuza ders çalışmayacağını bile bile neden sürekli " dersini çalış, dersini çalış " diyorsunuz.

Tren yolunun yakınındaki bir eve taşınan insanlar önce her tren geçişinde zıplarlar, trenin sesine adapte olurlar, rüyalarına girer, rahatsız olup tepki verirler. Ama bir süre sonra tren sesine hiç aldırış etmemeye , duymamaya, tren haricindeki diğer sesleri ( kapı zili gibi ) algılamaya başlarlar sadece. Yani bilinçaltında trenin sesine kapatırlar kendilerini. Çocuklar da böyledir. Aynı şeyi defalarca söylersiniz her gün söylersiniz ama bir süre sonra hiç bir işe yaramadığını görürsünüz. Ders çalış, dik dur , yapma ,vb. sürekli tekrarlanan sözlere kendilerini kapatırlar ve duyumsamazlar.

Bu kitabı almayı düşünüyorum , umarım çözümleri de kitabın ilerki bölümlerinde mevcuttur.

Sibel Öztürk
Şubat 2008

TERCİH MESELESİ

Kişiler yaptıkları tercihlere göre yaşarlar. Bu tercihlerden de kimse kimseyi sorumlu tutup yargılayamaz. Çünkü kişi kendinden sorumludur. Yaptığımız tercihlerde bazı şeylerden fedakarlık etmemiz gerekebilir. Edersin veya etmezsin.. Gene bu senin seçimindir.

Ancak yaptığın seçimde mutlu olacağına inanıyorsan ve mutluysan o zaman fedakarlık yapmaktan kaçınmayacaksın. Şartlar neyi gerektiriyorsa onu yapacaksın. Çünkü bu senin hayatın . Oyunu kuralına göre oynarsan o zaman mutlu olabilirsin.

Tercihlerimiz zaman zaman bize yanıldığımızı da gösterebilir. Hata yaptığımızı, yanlış karar verdiğimizi...... Bu da hayat tecrübesi dedikleri şeydir. Yapılan hatalardan ders almak, bazı şeyleri unutmamak ( kin tutmak değil yalnız ) bunları tekrarlamamak.

Ama hayat bir deneme yanılma olgusu değildir. Bunu da göz ardı etmeden tercihlerimizin bizi yanıltmaması dileği ile.....

Sibel Öztürk
Şubat 2008

KALP YARASI

İkiyüzlülükmüş, yalancılıkmış, riyakarlıkmış bu devirde prim yapan. Menfaatin bittiği yerde herşey ama herşey bitiyormuş maalesef.

Bir tokat gibi patlatıyorlar yüzüne, bir balyoz gibi indiriyorlar üstüne tüm bu gerçekleri. Herşeyin yalan olduğunu, duyguların,hislerin, samimiyetin , içini döküp paylaşmanın yalan olduğunu öğretiyorlar sana.

“ Hayatın dikenli yolları “ dedikleri bu olsa gerek. Hayatın dikenli bir gül bahçesi olduğunu öğrenmek bu olsa gerek. Hayat, çok güzel bir gül gibi. Ama çok da can acıtıyor dikenin gülü gibi. Bir gülü sevmenin bedeli var. Eline batan dikenin acısı bir süre geçmez. Bir süre sancır, biraz şişer, biraz kanar. Dikenin yukarısında çok güzel bir gül vardır ama onu sevmek için bu acıya katlanmak zorundasındır. Kiminin parmağını çok acıtır , kanatır, kiminin az.... Ama yine de acıtır.

Gül kandırır seni, uzaktan çok güzel ihtişamlı görünür. Kokusu cezbeder, renkleri gözünü alır.Dalında daha güzel orada kalsın istersin ama kuş cıvıltıları ve yeşillikler arasında buram buram yayılan kokusuna, kat kat kadife renklerine doğru çeker seni. Ve sen de onun senin olmasını istersin. Dalından kopartır alırsın ama dikenlerini batırır ve kanatır seni. Aldatmıştır işte. İkiyüzlülük yapmıştır sana, kandırmış yalan söylemiştir.

İşte hayat da tıpkı böyle. Kandırırlar seni. Cezbederler, vaatler verirler, dostmuş gibi davranırlar. Ama bu sefer kanayan yüreğindir maalesef.

Keşke kalbimizi de parmağımız gibi sarabilsek acısını dindirebilsek.

Kimbilir hayat bir gün belki bunu da öğretir bize.

Sibel Öztürk
Şubat 2008

İNADIM İNAT 2

Daha önceki yazılarımda oğluşumun ne kadar inatçı ve takıntılı olduğundan bahsetmiştim. Yeni takıntılarımız var artık. Gerçi bu uzun zamandan beri vardı ama bana artık gına geldi.

Bazen düşünüyorum ve anneler buradan soruyorum. Acaba çocuğunuzun poposuna bağladığınız bezin resimlerine dikkat eden kaç çocuk vardır ?

Ne demek mi istiyorum ? Şöyle ki : Arda'm bağladığım bezin üzerindeki resimlerin ne olduğunu her seferinde soruyor. " anne bu neli bez diye " ve eğer bezin üzerinde inek resmi var ise " inekli istemoooommm " diye avaz avaz bağırıyor.

Evet yanlış duymadınız. Oğlum inekli bez bağlatmak istemiyor. Nedenini o da bilmiyor. Çünkü inekleri ve sütü çok seviyor. Prima'ya yazı yazmayı düşünüyorum. Ya inek resimli bez üretmesinler ya da farklı bir inek resmi koysunlar.

İnek resimli bez enflasyonu yaşıyorum. 5 Numara inek resimli bezler maymun resimli bezlerle takas edilir. İlgilenenlere duyurulur.

KARDAN ADAM NERDE ANNE ???

Karı henüz tanımayan oğluşumun Baby TV'de kar ve kar adam programını izledikten sonra aramızda geçen konuşma :

- Anne kardan adam nerde ?
- Eeeee daha yok annecim. Kar yağınca biz de kardan adam yapacağız.

- Kar nerde ?
- Kar daha yağmadı. Hani şimdi yağmur yağıyor ya sonra da kar yağacak. Her yer bembeyaz olacak. Biz de o zaman kardan adam yapacağız. Kardam adam kardan yapılır.
- Kar nerde ?
- Eeeee kar şimdi havada gökyüzünde.
- Kardan adam evinde mi ?
- Annecim kardan adam daha yok kar yağınca yapacağız.
- Anne bana kardan adam yap.
- Yapıcam annecim ama önce kar yağması lazım.
- Ben havaya sordum. O da kardan adam evinde dedi.Birazdan gelcek ben de izin verdim.
- Tamam annecim.
-Kardan adam uyuyor mu ?
- Sana cd açayım mı ? Hadi gel Sevimli Dinozoru seyredelim.
- Tamam

BAYRAM GELİR HOŞ GELİR

Önümüzdeki hafta Kurban Bayramı. Hepimiz dört gözle bekliyoruz. Çünkü tatil...Ah şu 2,5 günü de verseler ne kadar güzel olur.

Bayramlara artık tatil için sevinir olduk.

Büyüklerimiz yine her zamanki gibi ah ah nerde o eski bayramlar diyerek anlatmaya başlayacaklar

"bizim zamanımızda......"

" kalmadı o eski bayramların tadı ..."

Bizim jenerasyon bile eski bayramları arar olduk. Ararız tabi. Yeni elbiseler, yeni ayakkabılar, kim bize ne kadar bayram harçlığı verecek, ne kadar şeker toplayacağız.... bunların hepsi çocuklukta kaldı.

Büyüdük artık o yüzden de arar oluyoruz bayramları. Bayram çocuklara. Bizim çocuklarımız da kendi çocuklarına anlatacak kendi eski bayramlarını tıpkı şimdi bizim dinlediğimiz gibi. Önemli olan adetleri yaşatmak, büyükleri, yaşlıları ziyaret etmek.

Amaç tatil olmamalı, amaç ziyaret olmalı. Göremediklerimizi görmek, ailece, kuzenler, yeğenler, amcalar,teyzeler, nineler,dedeler hep birlikte olmak.

Tatlılar yenmeli, koşuşan çocukların gürültüsü arasında sohbet edilmeli. Geleneklerimizi yaşatmalı ve ah nerde o eski bayramlar diye geçmişini anlatmak isteyen büyüklerimizi dinlemeli.

Hergünümüzün bayram sevinci ve bereketiyle geçmesi dileği ile. Herkese iyi bayramlar.

İNADIM İNAT

Dediğim dedik.... İnadım inat..... Her şey benim.....

Bunlar şu anda benim oğlumu tarif ediyor. Her şeye itiraz etmeler, kendi dediğini yaptırmak için çeşitli numaralar denemeler.

" Benim daha uyku saatim yok anne "

" Benim karnım çok aç değil "

" Yok, yoooookkkk ( burada bağırıyoruz ) " Bu cümleler de oğluşumun baş cümleleri. Günde 50 kere falan söylüyordur. Ben bıktım o bıkıp usanmadı. Dediğini yaptırmak için yada benim dediklerimi yapmamak için türlü yollar deniyor. Önceleri ağlıyordu. Ben kesinlikle kıyamıyor ağlamasını istemiyordum o yüzden de hemen dediğini yapıyordum. Ama yetinmiyor ki. Ağlama numarasını yutmamaya karar verdim ve ilgilenmedim. Bu sefer şiddeti arttı , daha yüksek sesle iç çeke çeke ağlamalar başladı. Her ses yükselişde dediğini yaptım ama bir sonrakiler daha da yüksek sesle olmaya başladı. Ama kendimi tuttum. Şimdi de " annemmmm " canimmmm " ben seni çok fevdim " ler başladı. Bunları söylerken de beni öpüyor, yanağımı okşuyor. E ben de ne yapacağımı şaşırıyorum.

Bu dönem kendini bulma, kendini kabul ettirme, bebeklikten çocukluğa geçiş dönemiymiş. Geçermiş. Umarım kısa sürer ve her ikimiz için de hasarsız geçer. Ben de şimdilik çareyi dikkatini başka yöne çekerek inatlaştığı veya tutturduğu şeyi unutturmaya çalışıyorum.

8.12.2007

ÇOCUĞUMUZLA ARKADAŞ OLMAK

Gazetede ebeveynler ve çocuklarının ilişkileri hakkında bir yazı okumuştum. Bu yazının içeriği kısaca şöyleydi : Anne ve babalarının çocuklarına arkadaş olmamaları, onların anne ve babası olduğumuzu bilmeleri, arkadaş ve anne baba ayrımını yapabilmeleri gerekmekte olduğuydu. Bu yazıyı yazanlar belki profesyonellerdi tam hatırlayamıyorum ama ben onlara katılmıyorum.

Çocuklarımız dünyaya geldiklerinde ilk anne ve babası ile tanışırlar. Uzun bir süre de hayatlarında sadece onlar vardır. Özellikle anne, her ağladığında onun ihtiyacını gidermek için vardır. Ve bebekler bunu bilir o yüzden hep anneye ağlarlar, anneyi isterler. Bir süre sonra başkalarının da olduğunu farkederler. Anneanne, babaanne, dede, hala, teyze, vs... Daha sonra ise kendileri gibi birileri olduğunu farkederler. Aynı boylarda, aynı kilolarda, aynı dili konuşan, oyun oynayan, kendileri gibi hareket eden... Ve onlara arkadaş dendiğini öğrenirler. Ama anne baba aynıdır. Onlar ihtiyaç giderir. Olayı bu noktada bırakmak bence hata.

Çocuklarımız o kadar zeki ki, anne babanın ne demek olduğunu iyi bilir ve diğer insanlardan ayırabilirler. Bu yüzden ben oğlumla arkadaşlık yapmakta bir sakınca görmüyorum. Benim yerim zaten ayrı. Ama bütün günümü onunla geçirirken; araba yarıştırmaktan, arabaları dan dan yapmaktan ( arabalar kaza yapıyor ) , evin içinde saklambaç oynamaktan, yatağın üstünde birlikte zıplamaktan inanılmaz keyif alıyorum. 30 yaşımı aşmama rağmen, parkta kaydıraktan kaymaktan, salıncağın zincirinin beni çekip çekmeyeceğini düşünmeden oğlumla sallanmaktan, en sevdiğim pantolonumun ve ayakkabımın kumlara bulanmasına aldırmadan kuleler yapmak, arabalara kum doldurmaktan, etraftakilerin ne diyeceğine aldırmadan sığamadığım bisiklete binip oğlumun beni itmeye çalışmasından büyük keyif alıyorum.

Ben oğlumun arkadaşı olmaktan büyük keyif alıyorum. Büyüdüğü zaman da kişilerin rollerini ayırt edebileceğini, arkadaşlarına çok daha fazla vakit ayıracağını, anne baba olarak bizim ikinci planda kalacağımızı biliyorum. Ama ben o zaman da oğlumun anne arkadaşı olmak isteyeceğimi çok iyi biliyorum. Umarım oğlum da o zaman, bunu şimdiki kadar ister.

5.12.2007

HAYATIN İÇİNDEN

Sizlerle bir arkadaşımın başından geçen bir olayı paylaşmak istiyorum. Bunun nedeni de toplum olarak ne kadar yozlaştığımız , nasıl at gözlüğü takarak yaşadığımız, nasıl düşünce fakiri olduğumuz içindir.

Arkadaşım İstanbul'un nezih semtlerinden birinde Caddebostan'da oldukça lüks bir binada yaşamakta. O gün 2,5 yaşındaki oğluyla bir yerlerden dönmüş. Arabasından inerken de oğlu uyuduğu için kucağına almış ve üşümesin diye de üzerine battaniyesini örtmüş. Ancak battaniye kafasından düşmüş ve tek eliyle de düzeltememiş. O sırada otoparkta oldukça şık bir hanım ( kendisi farklı bir tabir kullanmıştı gerçi ) görmüş ve bu hanıma dönerek "affedersiniz bir şey rica edebilir miyim " demiş. Bu hanım da kendisine " Terbiyesiz utanmıyor musun git çalış " diyerek yürümüş gitmiş. Arkadaşım da " ama ben de burada oturuyorum sadece..... " diyebilmiş.

Bana bunu anlatırken bu hanıma diyebildiklerinden ziyade diyemediklerini anlattı. Bunları tahmin edebilirsiniz. Her kucağında çocukla affedersiniz diyen biri sizce sadece sadaka mı istiyordur ? Tamam bunlardan çok var etrafta. Ama mekanın ve dış görünümün hiç mi önemi yok ? Bu kadar mı sabit fikirli, soyutlaşmış bir toplum olduk. Her ne olursa olsun önce bir dönüp ne diyor diye dinlemek bu kadar zor mu ? Gerçi yüzyüze konuşurken bile birbirimizi dinlemediğimiz bir zamanda yaşıyoruz . Bu durumda her affedersin diyeni dinleyecek olsak.......

30.11.2007