Merhaba Arda,

Ben senin teyzenim. Seni çok sevenlerden sadece bir tanesi...Senin gelmeni çok istedim ve çok bekledim ama görüyoum ki beklediğime değmiş. Sen de göreceksin ki gelmene değmiş.

Çok güzel, çok mutlu ve çok güleryüzlü bir bebeksin. Ümit ediyorum ki ömür boyu böyle gülersin.Her zaman ailenle beraber mutlu olman dileğiyle.

Teyzen Gözde 22.09.2005

Geldi nihayet ilkimin ilki

Tanrı bahşetti bize Arda bebeği

Dünyanın en tatlı meleği

Yaşattı bana anneanneliği

Canımın canı güzel bebğim

Yıllardır beklediğim minik meleğim

Sana mutlu bir ömür tek dileğim

Seni çok seviyorum gözbebeğim

Anneannen 10.07.2005

FEDAKARLIK ???

Biz annelerin üstlendiği misyon nedir ? Anne olduktan sonra çalışmaya devam etmek mi daha zor ; yoksa kariyerden , paradan ,sosyal hayattan vazgeçerek çocuğuna bakmak mı? Bu soruları çalışan bir anneye sorsanız çalışmak daha zor diyecektir. Çocuğuna kendi bakan bir anne ise tam tersini söyleyecektir. Her iki durumda büyük fedakarlıklar, büyük özveriler gerektiriyor.

O kadar çok düşündüm, o kadar çok tarttım ki. Sonunda işten ayrılıp çocuğuma kendim bakmaya karar verdim. Bu kararımın doğruluğunu veya yanlışlığını zaman gösterecek. Umarım doğru bir karardır zira ummaktan başka çarem yok.

Karar vermek çok zor. Çalışmak zorunda olan annelerin yaşadığı sıkıntıları yakın çevremden biliyor ve görüyorum. Çocuğuna hasretsin, vicdan azabı ile işe gidip geliyorsun, saat başı evi arayıp ne olup bittiğini öğrenmeye çalışıyorsun. Hele ki çocuk büyükanneler yerine bir bakıcı ile bakılıyorsa sıkıntılar bir kat daha artıyor. Akşamları eve geldiğinde bütün gün görememenin verdiği özlem ve biraz da vicdan azabı ile sarılıyorsun çocuğuna. Çocugun gündüz almış olduğu eğitimin tam tersini uyguluyorsun. Bakan kişilere derdini anlatamıyorsun. Bunu böyle yap, şu şöyle olmalı.... Neden senin istediğin gibi bakılamıyor bu çocuk. Değer mi bunca sıkıntıya , özleme....

Öte yandan benim gibi başkasına emanet edemem çocuğumu hele bir bakıcıya asla. Ne yapalım daha az para kazanırız ama çocuğum annesi ile büyür, özgüveni gelişir diye düşünüp işten ayrılmak var. Eve kapanmak, iş ortamından , sosyal hayattan ve daha önceleri rahatça yaptığın harcamalardan vazgeçmek.... İstediğin zaman alışverişe bile gidememek, birileri gelip ilgilense de bende sokaklarda biraz gezip vitrinlere bakabilsem diye dua etmek. Maddi açıdan gelecek korkuları yaşayarak babaya biraz daha fazla yüklenmek.....

Hangisi diğerinden daha fazla fedakarlık istiyor ?

Kasım 2006

BEN BİR ANNEYİM

Şu günlerde annemin bir sözü hiç aklımdan çıkmıyor. 'Anne olunca anlarsın ' Ozamanlar neyi anlayacağım acaba diye merak eder, için için sinirlenirdim. Ama artık anlıyorum. Çünkü ben de bir anneyim. Kimbilir ileride daha neler anlayacağım. Korkuyorum..... Neden mi ? Korkularımdam korkuyorum.

Bugün tam 40 günlük oldun. Banu ile seni yıkadık.Eskilerin deyimi ile kırkladık. Kırk uçurmaya ziyaretlere gitmemiz gerekiyormuş. Ama gitmedim. Çünkü banyo yaptın , üşürsün maazallah hastalanırsın. Şimdi içeride melekler gibi uyuyorsun. Biliyorum çok sürmeyecek. 10-15 dakika içinde avazın çıktığı kadar ağlayıp meme isteyeceksin. Uyusan da biraz nefes alsam diye gözünün içine bakıyorum ama uyuyunca da seni çok özlüyorum. Sanki uyanıkken meme emmekten ve kaka yapmaktan başka bir şey yapıyormuşsun gibi....Ama olsun seni çok özlüyorum yine de. Gidip gelip nefes alışını kontrol ediyorum.Gözüm hep kapının deliğinde . Kapıda acaba biri mi var. Geceleri oturarak uyuyorum. Ya sen ağlarsan da ben duymazsam. Her ne kadar beşiğin yatağımın yanında ama ya dalarsam ..Seni sanki benden alacaklar götürecekler gibi korkular yaşoyor, kabuslar görüyorum. Seni kimseyle paylaşmak istemiyorum. Ya seni kucaklarına aldıklarında tutamazlar da bir yerini incitirlerse ....Biliyorum bütün bunlar saçma kuruntular. Ama elimde değil. Seni nasıl bırakıp da işe gideceğim bilemiyorum. Bunu düşünmek bile istemiyorum. Ama düşünmem lazım. Senin için en iyi olan neyse düşünmek ve yapmak zorundayım.

Çünkü ben bir anneyim... 29.06.2005

HOŞGELDİN

Oğluşum benim hoşgeldin dünyama.

Artık ben bir anneyim. 9 ay boyunca seni hep kucağıma alıp koklayacağım günü bekledim. Artık yanımdasın, kucağımdasın, koynumdasın......Yanından bir dakika bile ayrılmak istemiyorum. Sen de bunu biliyormuş gibi devamlı ağlıyorsun . Kucağıma alıyorum susuyorsun.

Seni evimize getirdiğimiz ilk günü anımsıyorum. Hastahaneden çıkarken seni ana kucağına koymaya bile kıyamamış kucağıma almıştım. Arabada da kucağımdaydın, 4 kat merdiveni çıkarken de. Kapıdan girdim. Yanımızda anneannen ve babaannen vardı. Salondaki koltuğun üzerine usulca seni bıraktım ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Tabii anneannen ve babaannen de bana eşlik ettiler. Biz koro halinde avaz avaz ağlarken baban girdi içeriye. Çok korkmuştu kötü bir şeyler oldu sanmıştı. Onu teselli ettik ve sustuk. Anneannen ve babaanen neden ağladıklarını bilmiyorlardı. Benden etkilenmişlerdi. Oysa ben neden ağladığımı çok iyi biliyordum. Hala boğazım düğümlenir o an aklıma geldikçe. Artık ben bir anneydim . Seni içimde hep hissetmiştim. Tekmelemelerini, kıpırdamalarını......Ama şimdi başkaydı.Şimdi sana dokunabiliyor, görebiliyor, koklayabiliyordum. Sonunda kucağımdaydın işte. Minicik..... Dokunmaya , bakmaya kıyamayacak kadar harikulade , muhteşem minicik bir bebecik.

Bana anneliği tattırdığın için , bu muhteşem duyguları yaşattığın için sana çok teşekkür ederim oğlum. Hoşgeldin dünyama bebeğim. Sefalar getirdin.

31.05.2005

Canım yavrum 1 yaşında. Bugün oğlumuzun artık bir yaşı var. Tam 1 yaşında. Şu anda geriye dönüp baktığım zaman da nasıl da geçmiş koskoca 1 yıl diyorum. Ne çabuk geçmiş.... Oysaki yaşarken öyle mi ? Günleri, haftaları, ayları sayıyordum. 3 aylık oldu. 4 ay 10 günlük. 5 buçuk aylık....Biran önce yaşı olsun, büyüsün. Ne önemi var aslında. Zaten büyümeyecek mi? İstesek de istemesek de çocuklarımız büyüyor , biz yaşlanıyoruz.Önemli olan yaşadığımız anın , hayatın tadını çıkarmak. Kaliteli yaşamak, doyasıya yaşamak. Hele bebeğimizi büyütürken...... Çünkü hergün değişiyorlar her gün yeni bir keşif, her gün bir yenilik söz konusu. Hem bebeğimiz için hem bizim için. Bu yüzden bundan sonra biran önce büyüsün diye zaman saymayacağım.

Doğum günümüzde bize katılan herkese teşekkür ederiz. İyi ki doğdun canim oğlum benim mutlu yıllar sana... 21.05.2006

YARIN

Öyle çabuk geçiyor ki günler

Hele sen de bir bak hayatına

Daha dün doğmuşuz sanki

Yeni okula başlamışız

Yeni sevmişiz

Öyle çabuk geçiyor ki günler

Hele sen de bir bak hayatına

Yarın bitecek sanki herşey

Yarın ölecek gibiyiz

Daha doymamışız yaşamasına

Günlerimiz dün bir, bugün iki,

Sakın bir şey bırakma yarına

Yarın yok ki.

Özdemir ASAF